گذر

سکوتی سرد و سنگین                                                             در غروبی تنگ و شرماگین                                

زمان را پاس می دارد                                                       

درون دخمه تاریک و بی روزن                                            

که از نامردی دوران                                                         

هزاران قصه را در
سینه می دارد                                       

زنی تنها و دل مرده                                                            

به یاد اولین رویای شیرین اش                                          

که اکنون جز سرابی نیست                                       
               

می نالد به یاد کودک
دلبند و شیرین اش                           

میان غصه می غلتد                                                          

همان هم صحبت روزان تلخی که                                     

به یاد شوهر و بابا                                                             

همه بیغوله ها را
جستجو کردند                                      

شاید پای منقل                                                                 

ذره ای ته مانده از                                                           

مردی درو یابند                                                               

لیکن چهارصد افسوس                                                      

پیشاپیش مردی                                                                 

در  ورای دود و دم                                                    
     

از دیده ها پنهان                                                             

نموده خویش را                                                               

از شرم رسوائی

به یاد روزهای تیره
تر از شب 

به گاه بازگشت از
کار روزانه

که باید شاهد

ته مانده های عیش او

 با دیگران باشد

چه بی شرمی  چه نامردی

به یاد نیمه شب هایی

که ترس خنجری در عمق
تاریکی

نه خوابی را برایش
داشت

نی آرامشی در خواب

به یاد حق هایی که

فقط در کاغذ قانون

برایش بود و 

در هر دادگاهی او

تمام هستی و حق و
حقوق

خویش را در زیر پای

آهنین مرد

له می دید

به یاد گرگ مردانی

لباس مهر پوشیده

همیشه در کمین

تا لحظه غفلت

دمی کامی بگیرند

از سر ناچاری و نومیدی

درمانده ای تنها .

                            

/ 0 نظر / 10 بازدید